Catarina Barros de Sousa verliet Portugal 12 jaar geleden voor de voormalige Portugese kolonie São Tomé en Principe. De toenmalige 39-jarige, met de bedoeling de arme straatkinderen van Afrika te helpen, zou nooit hebben geraden dat ze daar haar dood zou ontmoeten.

Op het moment dat ze in São Tomé en Principe aankwam, een Afrikaanse eilandnatie voor de kust van de Golf van Guinee, begon ze meteen met het helpen van de gemeenschap. De “witte moeder”, zoals ze door de lokale bevolking werd genoemd, werkte in vele sociale en humanitaire instellingen van het eiland. Haar onbaatzuchtigheid was zo groot dat ze uiteindelijk een zwart kind adopteerde en zich op het eiland vestigde, schrijft Defend Europa.

Iedereen kende Catarina als “altijd op een scooter” op het eiland São Tomé, iets wat zeldzaam is voor een vrouw. Naast haar vrijwilligerswerk werkte zij voor verschillende bedrijven en instellingen, zoals het luchtvaartbedrijf Africa’s Connection. Jarenlang was zij de reisleidster voor Corallo, een lokaal chocoladebedrijf, en uiteindelijk werd zij hotelmanager bij Mucumbli hotel. Ze deed rondleidingen en was daardoor bekend bij iedereen en veel toeristen die São Tomé passeerden.

Zoals het gebruikelijk is in deze derdewereldlanden, zijn de dingen niet zo mooi als  Instagram en Facebook foto’s willen doen laten lijken, er waren problemen in het paradijs. Naast de beweringen dat de lokale Afrikaanse werknemers verschillende dagen werk verzuimden, dingen van werk stalen, bereikte de situatie een omslagpunt met de lokale hotelbeveiliger. Getuigen zeggen dat hij haar bedreigde omdat ze een disciplinaire procedure tegen hem begon, 300.000 SOA (12 euro) inhield op het salaris van de werknemer omdat hij werk bleef verzuimen en hij ook niet graag orders aannam van een blanke vrouw, volgens onofficiële bronnen. Het einde van dit trieste verhaal werd laat op dinsdag 3 maart bekend, toen ze meerdere malen werd geslagen en met een machete in de nek en het hoofd werd gehakt.

Het korte, naïeve leven van Zaida Catalán

Deze gruwelijke moord bereikte alleen de nationale Portugese media omdat foto’s en video’s van haar dood in de sociale media begonnen te circuleren, de São Tomese ambassade in Portugal is vreemd genoeg stil, evenals hun gerechtelijke politie. Elke maand worden Portugese onderdanen gedood of vermist in voormalige Portugese Afrikaanse kolonies, evenals andere Europeanen in Afrika. De wereld is geen sprookjespark en Europeanen zouden beter moeten weten om niet te eindigen zoals Catarina of een andere bekende zaak die de wereld heeft geschokt, zoals de Scandinavische meisjes die in Marokko zijn onthoofd.

8 REACTIES

  1. Rommel, waarom krijg ik wel de berichten door maar nooit de reacties van anderen?
    Graag uitleg wat ik verkeerd doe of verzuim, tyvm 🤣.

  2. Koekje van eigen deeg. Portugal heeft hun voorouders gruwelijk ontvoerd verkracht en vermoord. Don’t forget the Portuguese slave trade.

  3. Hefzibah, de izlam was groot in slavernij en moderne slavernij bestaat in die landen nog steeds.
    In Afrika bestaat slavernij en slavenhandel al duizenden jaren, tot op de dag van vandaag

    https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Arabische_slavenhandel

    De geschreven geschiedenis van de Arabische slavenhandel in Afrika begon in het jaar 652, toen generaal en emir Abdallah ben Said de overwonnen koning Khalidurat van Makuria een verdrag liet tekenen, waarin onder meer werd vastgelegd dat de overwonnen koning de Arabieren jaarlijks 300 slaven moest leveren.

    Zwarte slavernij kwam al in de 9e eeuw voor in het zuiden van het huidige Irak. De Zanj, die op de zoutpannen moesten werken, kwamen in 869 in opstand. Pas in 883 kon deze opstand definitief worden onderdrukt. Hierna werd het aantal slaven in Irak lager gehouden om een herhaling van de slavenopstand te voorkomen.

    Van de 17e tot de 19e eeuw was het eiland Zanzibar onder de heerschappij van de sultan van Oman het centrum van de Oost-Afrikaanse slavenhandel. Deze handel bereikte zijn hoogtepunt in de 19e eeuw.

    De Arabisch-Afrikaanse slavenhandel startte rond de 6e eeuw n.Chr. en eindigde in de 20e eeuw. De schattingen van de handel via de Sahara, de Rode Zee en de Indische Oceaan zijn onnauwkeurig. Deze schattingen zijn veelal gebaseerd op het werk van Austen.[3] In zijn laatste werk gaat hij voor de periode 800–1900 uit van zo’n tien miljoen mensen.[4] Vooral de schattingen van voor 1600 zijn zeer onnauwkeurig en kunnen variëren van twee derde tot het dubbele. Alleen de aantallen uit de negentiende eeuw zijn enigszins betrouwbaar, maar nog niet van het niveau van bijvoorbeeld de gegevens over de trans-Atlantische slavenhandel.[5] Paul Bairoch dacht dat het aantal sterk onderschat was en kwam tot 14-15 miljoen Afrikanen door de Arabieren.[6]

  4. Hefzibah
    Blanke slavernij bestond ook en wordt zwaar onderbelicht, blanken hangen sowieso niet eeuwig het slachtoffer uit.

    Barbarijse zeerovers

    Kapitein Walter Croker is getuige van het voortdrijven van christelijke slaven na arbeid in Algiers (1815)
    Het verkrijgen van ‘christenslaven’ uit West-Europa was vooral het domein van de zogenaamde ‘Barbarijse zeerovers’, die opereerden vanuit bases in Noord-Afrika, in de autonome provincies van het Ottomaanse Rijk met de hoofdsteden Algiers, Tunis en Tripoli, en ook vanuit het onafhankelijke Marokko, met name Salé aan de Atlantische kust.

    Hoewel de term ‘zeerovers’ voor de bedrijvers van deze activiteiten gangbaar is, zou de term ‘kapers’ meer op zijn plaats zijn. Het verschil zit hem hierin dat kapers, anders dan zeerovers, handelden met toestemming – zo niet in opdracht – van de overheid in hun land van herkomst.

    Sinds de 16e eeuw was de Europese scheepvaart in de Middellandse Zee sterk toegenomen en deze vormde het doelwit van de Barbarijse zeerovers. De bemanningen van de veroverde schepen werden als slaven aan land gebracht en verhandeld. Daarnaast werden vanuit Noord-Afrika voortdurend strooptochten ondernomen op de kusten van de christelijke gebieden in het noorden van de Middellandse Zee en zelfs ver daarbuiten. Hele dorpen, gelegen van Sicilië tot op IJsland zijn vanaf de 16e tot de 19e eeuw in de Noord-Afrikaanse slavernij terechtgekomen. In enkele van die plaatsen worden jaarlijks nog steeds herdenkingen gehouden naar aanleiding van deze voorvallen. Later werd de ontvoering van de held of heldin door Arabische piraten, gevolgd door slavernij, meestal in de harem, een literair topos dat met name in veel opera’s voorkomt.

    De Barbarijse slaven waren niet alleen goedkope werkkrachten, maar zij konden ook geld opleveren door losgeld te bedingen voor hun vrijlating. De westerse mogendheden gingen daar vaak op in, vooral als de slaven behoorden tot de beter gesitueerden. Voor de jonge Verenigde Staten van Amerika waren de aanvallen door Barbarijse zeerovers op Amerikaanse schepen de reden voor de oprichting van hun marine in 1794. Door de eeuwen heen is geprobeerd de praktijken van de Barbarijse zeerovers gewapenderhand de kop in te drukken. Een kustbombardement vanaf marineschepen wilde nog weleens tijdelijk effect hebben. Op 15 oktober 1815 vond in Sant’Antioco de laatste rooftocht van Noord-Afrikaanse piraten plaats, die 160 inwoners als slaaf meenamen.[57][58]

    Hoewel de Barbarijse slaven in de slavernijdiscussie nogal onderbelicht zijn gebleven, ging het bepaald niet om een marginaal verschijnsel. De historicus Robert C. Davis schat hun aantal door de eeuwen heen op 1 à 1,25 miljoen.[59] Deze cijfers hebben uitsluitend betrekking op de gebieden rond Algiers, Tunis en Tripoli. Daarbij moeten de cijfers voor Marokko en Egypte nog worden opgeteld.[60] Hierbij moet worden opgemerkt dat naast de Barbarijse slaven, elders in de islamitische wereld nog grotere aantallen christenen tot slaaf werden gemaakt. Zo zou het Ottomaanse Rijk, volgens de gerenommeerde Turkse historicus Halil Inalcik, tussen 1450 en 1700 zo’n 2,5 miljoen Poolse, Russische en Oekraïense slaven via de Krim hebben geïmporteerd.[60]

  5. Ik snap echt niet dat er nog mensen zijn die in Afrika willen helpen… Of je moet een niet-helemaal-goed-bij-je-hoofd deugmens zijn… Tegen hen zeg ik: ga massaal!

  6. en maar weigeren om die roze bril af te zetten..tja, heel kut voor haar, maarre ik kan nx anders zeggen dan : you had it coming
    je zou al die deugmensjes in dat aapfrica moeten droppen : what a rude awakening om zo uit hun euforische state of being geschud te worden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.