Walt Disney werd geboren op 5 december 1901 in Burbank, Californië, als zoon van een in Duitsland geboren moeder en een vader van Iers-Canadees afkomst. Walt Disney was niet alleen de maker van een verscheidenheid aan klassieke kinder- en familiefilms. Hij was ook een tegenstander van de joodse invloed op Hollywood, die hij beschouwde als de vernietiging van de Amerikaanse cultuur.

Walt groeide op op een boerderij, op 14-jarige leeftijd studeerde hij ’s avonds op verschillende kunstinstituten. Hij was de tekenaar van de schoolkrant en schilderde patriottische motieven met een focus op de Eerste Wereldoorlog. Walt beëindigde op 16-jarige leeftijd de middelbare school om zich bij het leger te voegen, maar werd geweigerd omdat hij minderjarig was. Walt meldde zich vervolgens als vrijwillige ambulancechauffeur bij het Rode Kruis in Frankrijk tijdens de Eerste Wereldoorlog.

In 1920 begon Walt Disney zich te wijden aan het maken van tekenfilms. Deze werden erg populair in Kansas waar hij woonde. Walt en zijn broer Roy Disney schraapten hun laatste dollars bijeen om naar Hollywood te gaan, waar de twee gebroeders Disney in het begin van de jaren twintig ‘The Disney Bros. Cartoon Studio’ lanceerden. In 1928 kwam Disney’s grote doorbraak toen Mickey Mouse als stoombootkapitein in soundtrack werd uitbracht. De film werd een groot succes en de legende Walt Disney begon vorm te krijgen.

De gebroeders Grimm op een postzegel uit 1959.

In 1938 bracht Disney de eerste animatie-speelfilm van de Verenigde Staten uit. Het meesterwerk ‘Sneeuwwitje en de zeven dwergen’. Disney’s tekenfilms over onder andere Sneeuwwitje en Doornroosje zijn oorspronkelijk Germaanse volkssage’s die in de 18e eeuw door de gebroeders Grimm zijn geïnterpreteerd en opgeschreven. Toen ‘Sneeuwwitje en de zeven dwergen’ uitkwam, kreeg het ook een grote ontvangst in Europa, vooral in Duitsland. Op het filmfestival in Venetië in 1938 werd de film genomineerd voor de beste buitenlandse filmprijs, maar de prijs ging in plaats daarvan naar Leni Riefenstahl’s documentairefilm ‘Olympia’ over de Olympische zomerspelen in Berlijn.

Walt Disney’s film over Sneeuwwitje werd goed ontvangen in het nationaalsocialistische Duitsland. Verscheidene nationaalsocialistische schrijvers hebben de mythe van Sneeuwwitje in een aantal geschriften aangestipt. Het bekendst is Wulf Sörensen, die in zijn boek  van ‘Stem van onze voorouders’ de aard van Sneeuwwitje interpreteert als een mythologisch herschrijven van het Noordse ras. Wulf Sörensen’s werk werd drie jaar voor Disney’s animatie-speelfilm ‘Sneeuwwitje’ gepubliceerd.

Het kasteel Neuschwanstein in Zuid Duitsland.

Walt Disney’s fascinatie voor Duitsland is een feit. Naast het reproduceren van de Germaanse volksverhalen was het kasteel Neuschwanstein – een van ’s werelds meest bekende – een voorbeeld voor het Doornroosje kasteel. Er zijn ook theorieën dat Walt Disney een geheime bewonderaar was van Hitler en het nationaalsocialisme. Hoewel dit meer gebaseerd is op speculatie, was er slechts één grote Hollywood-producer die Leni Riefenstahl ontving toen ze de bekroonde film Olympia in de Verenigde Staten probeerde te promoten – Walt Disney. De rest van de grote Hollywood-producenten, die Joden waren, behandelden haar met boycot en minachting.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog oorlog omarmde Walt Disney de rol van Amerikaanse patriot en produceerde vijandige cartoon-propagandafilms gericht op nationaalsocialistisch Duitsland.

Walt Disney heeft echter een lange strijd gevoerd tegen de Joodse invloed op Hollywood. Zowel privé als op zijn kantoor werd vaak gemeld dat hij minachtende uitspraken deed over Hollywood-Joden en soms hun Joodse dialect nabootste om ze te bespotten. In sommige Disney-films komen ook Joodse karikaturen voor. In 2012, voor kerstavond, koos Disney ervoor om de grappige rabbijn die in de werkplaats van de Kerstman verscheen te censureren.

Soms heeft Disney de Joden minder flatterende kenmerken gegeven. In de originele versie van de ‘The Three Little Pigs, (1933), komt een scène voor waarin de wolf zich heeft verkleed als een een Joodse marskramer om de biggen voor de gek te houden. De Joodse handelaar, met een zeer grote neus en Jiddisch dialect, probeert penselen te verkopen met de repliek ”I’m the Fuller Brush man! I’m giving away free sample!”

Maar Disney limiteerde zich niet enkel tot persoonlijke opmerkingen en kleine steekjes onder water in zijn films, maar nam ook deel aan de strijd tegen de communistische infiltratie (in feite, Joodse) door Hollywood. Disney getuigde tegen verschillende Hollywood-profielen toen het Amerikaanse Congres beschuldigingen initieerde van communistische infiltratie door de Amerikaanse filmindustrie. Disney droeg zo bij aan de veroordeling van de ”Hollywood Ten” daders en dat Hollywood gedwongen werd om de meest kenbare infiltranten op de zwarte lijst te zetten.

William Pierce, die Walt Disney in 1995 in zijn radioverhaal ‘Disney en de Joden’ besprak (met als ondertitel: Eisner en zijn soortgenoten moeten ophouden onze kinderen te beschadigen), meende echter dat de cultuuroorlog voor eerst werd gevoerd via Disney’s films:

“Het echte probleem was natuurlijk dat Walt Disney’s visie op de wereld, zoals die tot uiting kwam in de films die hij produceerde, totaal anders was dan die van de Joodse filmproducenten om hem heen. Zolang Walt Mickey Mouse of Donald Duck cartoons maakte, kon dit probleem over het hoofd worden gezien. Toen hij begon met het produceren van animatie-speelfilms als Sneeuwwitje en Assepoester, werden de Joden in Hollywood steeds nerveuzer. De wereld van Sneeuwwitje was een volledig blanke wereld, een Europese wereld. Het wakkerde raciale herinneringen bij de Amerikanen aan, en het doel van de toenmalige Joodse mediabazen, zoals nu, was om de blanke Amerikanen hun wortels te doen vergeten. Zij wilden zodra de Tweede Wereldoorlog voorbij was, beginnen met het bevorderen van multiculturalisme, en Walt stond hen in de weg..”

Walt Disney overleed in 1966 en toen begon het Disney-bedrijf radicaal te veranderen. Joden werden de hoogste bazen bij Disney, in het bijzonder Michael Eisner, die Disney leidde van 1984 tot 2003. Eisner zat, onder andere, achter een nieuwe release van de Disney klassieker ‘Jungleboek’, maar nu met propaganda voor raciale vermenging. Multiculturalisme was ook de boodschap in de film ‘Pocahontas’. Kenmerken die Walt Disney nooit zou hebben geaccepteerd, en zoals William Pierce in zijn radiospeech aanhaalt, kon Walt Disney na zijn dood niet langer meer het tegenwicht bieden dat vandaag de dag volledig ontbreekt.

Aanbevolen lezing:
American Dissident Voices by Dr. William Luther Pierce

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.