Op 16 mei 1945 begint het bloedbad van Bleiburg nadat de Britten de Kroatische vluchtelingen dwongen zich over te geven aan de  communistische bondgenoten van de Britten.

Na de capitulatie van Duitsland op 8 mei 1945 trokken de verslagen Duitsers zich terug uit Joegoslavië, dat nu in handen van de communisten was gevallen. Met hen vluchtte een groot deel van het Kroatische leger met vrouwen, kinderen en ouderen voor de legers van Tito. De Onafhankelijke Staat Kroatië was in handen van Tito’s aanhangers gevallen en ook de Sloveense Witte Gardisten en hun families maakten deel uit van de vluchtelingencolonne.

In 2009 werd in Huda Jama, Slovenië, een massagraf gevonden. Het bloedbad begon in het Oostenrijkse Bleiburg en nam toe naarmate de vluchtelingen de Joegoslavische grens overstaken.

Tijdens de vlucht werd de grote vluchtelingencolonne meerdere malen in opdracht van Tito door Joegoslavische partizanen aangevallen. Ten zuiden van de stad Bleiburg in Oostenrijk konden de vluchtelingen – 80.000 burgers en 100.000 soldaten – eindelijk kamp maken. De Britten hadden een hoofdkwartier in Bleiburg gevestigd en het doel was om zich over te geven aan het Britse leger, dat op 15 mei werd verricht. De vluchtelingen geloofden dat ze in de Britse bezettingszone op Duits (Oostenrijks) grondgebied veilig zouden zijn voor de communisten.

Maar de Britten hadden andere plannen. De Britse generaal Patrick Scott verwierp het voorstel van de Kroatische commandant Herenčić en eiste dat zij zich overgaven aan hun communistische bondgenoten. Hij dreigde de Kroaten dat zij hen anders met wapengeweld zouden dwingen. Toen Britse mitrailleurschutters hun wapens op hen richtten,  besloot de Kroatische commandant uiteindelijk de Britse eis te aanvaarden.

In verband hiermee plunderden de Britten deze vluchtelingen op alle sieraden, horloges en gouden voorwerpen die zij met zich hadden meegebracht om de vlucht in een vreemd land te overleven. De priester en ooggetuige Drago Kolimbatović schreef later over wat er in Bleiburg gebeurde: “In plaats van bescherming vonden we in de Engelsen beulen”.

Josip Broz Tito en Winston Churchill.

De Britse generaal wist waarschijnlijk met alle zekerheid dat hij deze vluchtelingen ter dood stuurde. Tito’s aanhangers hadden een lange “staat van dienst” van bloedbaden onder zowel vijandelijke soldaten als burgers. Deze partizanen hadden in 1944-1945 onder andere executies uitgevoerd op tenminste 100.000 Serviërs, Hongaren en Duitsers in Servië. Tijdens de Foibe massacres, die in 1943 begonnen, vermoordden dezelfde Joegoslavische communistische partizanen honderden of duizenden Italiaanse burgers.

Toen het Kroatische leger door de Britten was ontwapend en men begreep dat de Britten zich er niet mee zouden bemoeien, vielen Tito’s partizanen het vluchtelingenkamp in Bleiburg op 16 mei aan. Ooggetuige Ted Pavić vertelt:

Mannen, vrouwen en kinderen vielen in drommen neer terwijl de partizanen met hun machinegeweren naar links en rechts bewogen over het open veld. Als snel waren er al zoveel mensen afgeslacht dat de partizanen zich tussen de overlevenden durfden te wagen en met duidelijke voldoening hen doodsloegen, doodschopten en met bajonetten hakten.

Vervolgens werden de rest van de vluchtelingen per trein over de Joegoslavische grens gestuurd, waar de oorlogsmisdaden werden geïntensiveerd. De vluchtelingen werden ofwel direct doodgeschoten, ofwel met gebonden handen op de dodenmarsen gestuurd door de dorpen waar velen van hen werden doodgeslagen. In Kroatië noem men dit transport naar het kamp “Križni put”, de weg naar het Kruis.

Zolang Tito en de communisten aan de macht waren in Joegoslavië, werd ontkend dat het bloedbad in Bleiburg had plaatsgevonden. Na de val van het communisme in Joegoslavië zijn er opgravingen gedaan en zijn er 300 massagraven gevonden. Volgens de Sloveense autoriteiten hebben ze in deze massagraven 100.000 lichamen gevonden, voornamelijk Kroaten, waaronder veel vrouwen, kinderen en andere burgers.

 

1 REACTIE

  1. Wie eenmaal de wapens opneemt moet ze pas neerleggen als men de overwinning heeft behaald of het licht uit het eigen lichaam gaat. Nergens in de geschiedenis is de vijand met respect behandeld, maar immer na overgave vernederd, gemarteld, verkracht en zeer vaak afgeslacht. Enkel doorgedraaide moslims die zich na hun orgie van moorden en verkrachten overgeven schijnen tegenwoordig als goden te worden vereerd, maar dat is ook een vorm van waanzin…..Wanneer de overwinnaar de verliezer blijkt te zijn…..

    Overgave is de meest domme actie die een mens kan maken, net als verwachten dat de overheid jou als mens ziet en “jou” papieren rechten respecteert…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.